Heilige Geest

In het christelijk geloof de Geest van God, vaak afgebeeld als duif.

De Heilige Geest is in het christelijk geloof de Geest van God, en samen met de Vader en de Zoon de derde persoon van de Drie-eenheid. De Geest wordt in de Bijbel beschreven als adem, wind en vuur: aanwezig vanaf de schepping, als de Geest van God zweeft over de wateren, tot aan Pinksteren, als de leerlingen vervuld worden en tongen van vuur op hen neerdalen.

Bij de doop van Jezus daalt de Geest volgens de evangeliën op hem neer in de gedaante van een duif. Daarom is de duif het bekendste symbool van de Heilige Geest. Een duif in een droom wordt in de christelijke traditie vaak in dat licht gelezen: vrede, zuiverheid, de nabijheid van God. Ook vuur, wind en stromend water worden met de Geest verbonden.

Voor dromen is een tekst uit Joël belangrijk, die Petrus op Pinksteren aanhaalt: in de laatste dagen zal Ik mijn Geest uitstorten over alle mensen; jullie zonen en dochters zullen profeteren, jullie jongeren zullen visioenen zien en jullie ouderen zullen dromen dromen. Voor veel christenen, vooral in pinkster- en charismatische kerken, is dat een reden om dromen serieus te nemen als mogelijk spreken van God.

Andere tradities zijn terughoudender. In de protestantse en katholieke traditie wordt vaak benadrukt dat de Geest vooral spreekt door de Schrift, de gemeenschap en het geweten, en dat dromen getoetst moeten worden. De vrucht van de Geest, schrijft Paulus, is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Een droom die daartoe leidt, wordt eerder vertrouwd dan een droom die angst of verdeeldheid zaait.

Op Dreamkin respecteren we die verschillen: de christelijke lezingen noemen de mogelijkheid dat God spreekt, en wijzen altijd op onderscheiding.