Visioen

Een indringend beeld, klassiek onderscheiden van een gewone droom.

Een visioen is in de Bijbel een beeld dat iemand van God te zien krijgt, vaak in wakende toestand, soms in de nacht. Het verschil met een droom is niet altijd scherp: de Bijbel spreekt van nachtgezichten en van dromen en visioenen in één adem. In het Hebreeuws wordt vaak het woord chazon gebruikt, in het Grieks horama of optasia.

Profeten als Jesaja, Ezechiël en Daniël kregen visioenen. Jesaja ziet de Heer op een hoge troon, met serafs die roepen: heilig, heilig, heilig. Ezechiël ziet een vallei vol dorre beenderen die weer tot leven komen. In het Nieuwe Testament ziet Petrus een laken met dieren uit de hemel neerdalen, en begrijpt hij dat het evangelie ook voor niet-Joden is. Paulus ziet in een nachtgezicht een Macedoniër die hem vraagt over te komen, en reist naar Europa. Johannes ontvangt de visioenen van Openbaring.

Op Pinksteren haalt Petrus de profeet Joël aan: jullie jongeren zullen visioenen zien en jullie ouderen dromen dromen. Daarom nemen veel christenen, vooral in pinkster- en charismatische kerken, visioenen en dromen serieus als mogelijke manieren waarop God spreekt.

Tegelijk vraagt de traditie om onderscheiding. Een visioen wordt getoetst aan de Schrift, aan de vrucht die het draagt, zoals liefde en vrede, en aan het oordeel van de gemeente. Paulus schrijft: toets alles en behoud het goede.

Ook buiten de Bijbel kent de christelijke geschiedenis beroemde visioenen, zoals die van Hildegard van Bingen en Julian of Norwich, die de kerk altijd met een mengeling van ontzag en voorzichtigheid heeft ontvangen.

Op Dreamkin noemen christelijke lezingen die mogelijkheid met terughoudendheid: we stellen niet vast dat een droom een visioen is.