Openbaring

Het laatste boek van de Bijbel, vol visioenen en beelden.

Het boek Openbaring, ook wel de Apocalyps genoemd, is het laatste boek van de Bijbel. Het is geschreven door een zekere Johannes, die zegt dat hij op het eiland Patmos was toen hij een reeks visioenen ontving. Het woord apocalyps betekent in het Grieks onthulling: iets wat verborgen was, wordt zichtbaar gemaakt.

Het boek staat vol beelden: een Lam dat geslacht is en toch leeft, zeven zegels, zeven bazuinen, een draak, een vrouw bekleed met de zon, vier ruiters, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, en een stad waarvan de poorten van parel zijn. Veel van die beelden verwijzen naar oudere bijbelboeken, zoals Daniël en Ezechiël, en naar de situatie van de vroege christenen, die vervolgd werden door het Romeinse rijk.

Christenen lezen Openbaring op heel verschillende manieren. Sommigen zien er voorspellingen in van het einde der tijden, anderen een symbolisch verhaal over de strijd tussen goed en kwaad in elke tijd, en weer anderen vooral een troostboek voor wie lijdt. Wat alle lezingen delen, is het einde: God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn.

Voor dromen is Openbaring belangrijk, omdat veel mensen apocalyptische dromen hebben: de wereld die vergaat, vuur uit de hemel, rampen. In het licht van Openbaring worden zulke dromen in de christelijke traditie niet alleen als angst gelezen, maar ook als verlangen naar vernieuwing: na het einde komt een nieuwe hemel en aarde.

De naam van het boek komt van het eerste woord in het Grieks, apokalypsis, en dat woord is in veel talen een synoniem geworden voor een ramp.

Op Dreamkin verwijzen christelijke lezingen van dromen over het einde van de wereld vaak naar dit boek, en vooral naar zijn hoopvolle slot.